GMINA KRZĘCIN położona jest na południowym krańcu województwa zachodniopomorskiego, w granicach powiatu Choszczno. W średniowieczu obszar ten kilkakrotnie zmieniał przynależność państwową. w X-XIII wieku wchodził w skład monarchii wczesnopiastowskiej.
W 1269 roku został podporządkowany przez margrabiów brandenburskich i został włączony do Nowej Marchii. W XIII-XV wieku stanowił część Ziemi Choszczeńskiej, a następnie (od XIV w.) Powiatu Choszczeńskiego (Kreis Arnswalde).
Istniejąca sieć osadnicza wykształciła się w różnym okresie. Zdecydowana większość dużych wsi ma średniowieczne pochodzenie. Około roku 1300 istniały już Żeńsko, Chłopowo i Krzęcin. Pojedyncze miejscowości mają metrykę XVIII-wieczną lub z przełomu XVIII i XIX wieku np. Mielęcin, Rakowo i Przybysław. Pozostałe osady, leśniczówki i wsie zostały założone w XIX wieku np. Kaszewo i Słonice.
HERB Przyjętym uchwałą Rady Gminy z dnia 1 lutego 1994 roku herbem Gminy Krzęcin jest połowa czarnego orła ze złotym dziobem, szponem i przepaską na skrzydle po prawej i pół czarnej strzały z czarnym orlim skrzydłem, ponad trzema zielonymi dębami ze złotymi żołędziami i brązowymi korzeniami, umieszczonego na srebrnej tarczy.
dr Bogdan Wojciech Brzustowicz
Zabytki
Wśród występujących zabytków na terenie gminy Krzęcin spotykamy przede wszystkim obiekty sakralne (kościoły) oraz rezydencje ziemiańskie (pałace).
KRZĘCIN (niem. KRANZIN)
Stolica Gminy Krzęcin. Wieś oddalona o 11 km na południe od miasta Choszczna. W okolicach wsi dokonywano licznych znalezisk skamieniałości i zabytków archeologicznych od epoki kamiennej po średniowiecze. Szczególnie znane jest cmentarzyski z epoki brązu (1100/900-800/700 r. p. n. e), odkryte w 1956 roku.
W 1238 roku książe wielkopolski Władysław Odonic nadał Krzęcin zakonowi templariuszy. W drugiej połowie XIII wieku wieś lokowali Wedlowie z Korytowa. Przez całe średniowiecze do XVIII wieku należała do rodów szlacheckich, później w XVIII-XIX wieku do rodów arystokratycznych, a od XIX wieku do 1945 roku do bogatej rodziny mieszczańskiej Glahnów. .jpg)
Od końca XIII (poświadczone jest w 1337, 1491) do XVII wieku wieś parafialna, a później w parafii Chłopowo do 1945 roku. Po wojnie ponownie przywrócono jej status parafialny. W kościele wybudowanym w 19010 roku zachowały się: ołtarz z przełomu XVII/XVIII w., cenne witrażyki z 1690 i dzwon z 1674 roku. Koło kościoła kamień z tabliczka poświęcony ofiarom Katynia.
Od 1946 roku do dzisiaj siedziba władz gminnych.
Zachował się do dzisiaj park starodrzewia, założony w XIX wieku przez Glahnów, z aleją grabową. Wraz ze ścieżkami spacerowymi, platforma pomostową i plażami stanowi część Krzęcińskiej Strefy Zieleni i Relaksu udostępniona w 2021 roku.
CHŁOPOWO (niem. SCHWACHENWALDE)
Stara wieś, położona w południowej części Gminy Krzęcin. Oddalona 5 km od Krzęcina. Położona pomiędzy kilkoma jeziorami, na skraju wielkiego kompleksu leśnego, które stwarzają dogodne warunki turystyczne. Połączenia drogowe: droga Choszczno-Strzelce (Pn-Pd) i niegdyś ważne, a obecnie lokalne: Granowo-Bierzwnik (Zach-Wsch).
Okolica zasiedlona została od starożytności. Liczne znaleziska archeologiczne pochodzą szczególnie z epoki kamiennej, brązu i wczesnego średniowiecza. Najstarsza wzmianka o wsi pochodzi z 1337 roku. Była to już wieś parafialna, należąca do Ziemi Choszczeńskiej. Do końca XV wieku wieś była podzielona pomiędzy rycerstwo i cystersów z Bierzwnika. Od 1539 roku, po skasowaniu klasztoru, znalazła się w zarządzie Bierzwnickiego Urzędu Domeny Państwowej (Amt Marienwalde) i podlegała mu do początków XX wieku. W 1888 roku koło wsi spadł meteoryt. W 1945 roku miejscowość gminna, a od 1946 roku w Gminie Krzęcin.
GRANOWO (niem. GRANOW)
Wieś położona 4,5 km na zachód od Krzęcina, na zachodniej granicy gminy. W okolicy od dawna dokonywane są znaleziska z epok prehistorycznych (skamieniałości) oraz archeologicznych od neolitu do wczesnego średniowiecza.
Przez zachodni obszar wsi przechodzi droga nazywana jeszcze przed 1945 rokiem Droga Polaków. Według ustaleń historyków to trasa, którą w 1124 roku biskup Otto z Bambergu przybył na Pomorze prowadzić misję chrystianizacyjną. Pamiątkowa tablica dotycząca tego wydarzenia znajduje się we wnętrzu kościoła.
Wieś po raz pierwszy wzmiankowana w 1337 roku. Była wówczas wsią parafialną do 1945 roku. Wieś należała do rodów szlacheckich oraz do miasta Choszczna. Granica zachodnia wsi była granicą państwowa pomiędzy Nową Marchią a Księstwem Pomorskim od końca XIII do 1648 roku, potem była to granica ze Szwecją (szwedzkim Pmorzem) do pocz. XVIII wieku. 
3 sierpnia 1627 roku doszło we wsi i okolicy do bitwy w ramach wojny trzydziestoletniej. Podczas walk została zniszczona cała wieś. Pamiątkowa tablica upamiętniająca bitwę znajduje się przy kościele.
NOWY KLUKOM (niem. NEUKLUCKEN)
Wieś oddalona o 4 km na północny-wschód od Krzęcina. Wieś powstała z folwarku rycerskiego wydzielonego z obszaru wsi Stary Klukom. Pierwszy raz wspomniana w 1337 roku. Należała w przeszłości do kilku rodzin szlacheckich, które w XVII wieku ufundowały pierwszy kościół, zachowany do dzisiaj. We wnętrzu można obejrzeć zachowany do dzisiaj ołtarz z 1718 roku z figurami średniowiecznymi oraz dzwon na drewnianej wieży z 1500, obecnie najstarszy w Powiecie Choszczeńskim.
OBJEZIERZE (niem. HITZDORF)
Wieś położona 4 km na wschód od Krzęcina. Obszar wsi ma urozmaicony krajobraz, dlatego posiada duże walory letniskowe. Najwyżej położony punkt w okolicy dochodzi do 105 metrów na północy, a najniższy 67 metrów na południu, koło jeziora Kosino. Przez wies przechodzi droga, która była starą trasa pocztową z Choszczna do Dobiegniewa.
Pierwsza informacja o wsi pochodzi z 1337 roku i była to wieś parafialna przez kilka wieków. Zachowany kościół kamienno-ceglany został wzniesiony w XVIII wieku. Na sygnaturce zachował się dzwon z 1502 roku, zaliczany dzisiaj do najstarszych w gminie i powiecie.
W średniowieczu wieś była podzielona pomiędzy rycerstwo i cystersów z Bierzwnika. Od XVI-XIX wieku wieś podlegała Królewskiemu Urzędowi w Bierzwniku. W 1945 roku miejscowość w gminie Chłopowo, od 1946 w gminie Krzęcin.
RAKOWO (niem. RAAKOW)
Wieś położona 5 km na wschód od Krzęcina, w kotlinie, otoczonej malowniczymi wzgórzami morenowymi. Od połowy XIX wieku malowniczy krajobraz nazywano Szwajcarią Rakowską.
Znaleziono tutaj slady archeologiczne z czasów sięgających od nolitu do średniowiecza.
Wieś po raz pierwszy została wspomniana w 1337 i miała status parafialny. Kościół kamienny został przebydowany w XVI wieku a początkach XVIII wieku dobudowano do hali wieżę.
We wnętrzu zachowało cenne wyposażenie: ołtarz z 1718 roku, ambona z 1704 i chór z 1669 roku. 
Od drugiej połowy XIII wieku była to wieś rycerska, powstała na obszarze nadanym w 1237 roku joannitom z Korytowa. Od XIV wieku wieś była podzielona na dwie części. Jedną stanowił majątek rycerski, a drugą własność klastoru bierzwnickego, a po jego skasoswaniu w XVI wieku - Królewskiego Amtu Bierzwnik (do XIX w.).
Po wojnie w 1945 roku poczatkowo w gminie Korytowo, a od 1946 roku w gminie Krzęcin.
SŁONICE (niem. KLEEBERG - Koniczynowe wzgórze)
Wieś 2 km na wschód od Krzęcina, przy drodze do Rakowa i Objezierza. Pola tej miejscowości znajdowały się w do 1945 roku w granicach wsi Objezierze i należały wcześniej do Domeny Państwowej w Bierzwniku. Dopiero w 1837 roku geometra z Rębusza Ernest Ferdynand Boeck zbudował tutaj folwark, który powiększył dokupując sąsiednie gruntu w latach 1843-1857 roku. Kolejni właściciele zbudowali obok cegielnię, wiatrak i gospodę. 
W latach 1847-1848 łąki w Słonicach przecięła linia kolejowa Krzyż – Choszczno. Ale pociągi zatrzymały się tutaj dopiero po trzydziestu latach. W 1879 roku Słonice stały się stacją osobową, a towarową w kilka lat później. Dworzec wybudowano w 1880 roku. Przy stacji zorganizowano Urząd Pocztowy III klasy.
W 1941 roku funkcjonowała tutaj wytwórnia opału - Brykietownia Krzęcińska. W lutym 1945 roku stacja i linia kolejowa z Bierzwnika przez Słonice w kierunku Choszczna była kontrolowana przez pociąg pancerny, który uczestniczył w walkach o Choszczno.
ŻEŃSKO (niem. Schönefeld)
Wieś oddalona o 4 km na północny-zachód od Krzęcina. Położona 30 metrów wyżej od poziomu lustra Małej Iny, która stanowi od wieków odcinek południowej granicy wsi. Najwyższy punkt na obszarze wsi to Wzgórze Chmielowe mające 98 m.n.p.m. Krajobraz okolicy wsi bardzo zróżnicowany. W południowej części Jezioro Żeńskie. Część zachodnia pofałdowana morenowymi wzgórzami. W części wschodniej teren bardziej płaski. Sama wieś położona w niewielkiej dolince otoczonej wzgorzami. Z każdej jednak strony widać charakterystyczną starą wieżę kościelną.
Wieś po raz pierwszy wspomniana w 1337 roku. Powstała na obszarze nadanym w 1237 roku zakonowi joannitów z Korytowa. W XIV wieku wies parafialna. Od XV wieku do 1945 filia parafii w Granowie. Dzisiaj filia parafii w Krzęcinie.
Zachował się do dzisiaj stary kamienny kościół, należący do najstarszych nie tylko w gminie, ale i na terenie całego Pomorza Zachodniego. Cmentarz przykościelny był użytkowany jeszcze w 1832 roku. Około połowy XIX wieku powstał cmentarz poza wsią. Zachował się na nim do dzisiaj grób rzeźbiarza Otto Beyera, twórcy „Choszczeńskiej żniwiarki”. Kopia rzeźby stanęła w Żeńsku na niedawno odnowionym grobie. 
W średniowieczu wieś rycerska. Od XIV wieku część ziem przejmowało miasto Choszczno, aż stało się jedynym właścielem. W XVII wieku po wymarciu wsi podczas zarazy, miasto odsprzedało osadę władcy, a ten dołączył ją do Domeny Państwowej w Reczu.
W 1945 roku siedziba gminy, a od 1946 roku w gminie Krzęcin.
Opracowanie: dr Grzegorz Jacek Brzustowicz